Zemërgjërësia e Ali Ahmetit: I butë me “hasmin” dhe i ashpër me “vëllaun”!

Shkruan: Irfan Agusi Zemërgjërësia e Ali Ahmetit! I butë me “hasmin” dhe i ashpër me “vëllaun”! Padite e Ahmetit, ndaj gazetareve shqiptare te Gazetes Lajm vazhdojn te...

PROJEKTI I SHPËRBËRJES SË KOMBIT SHQIPTAR DHE RRUGËT E VLLAVRASJES

SHINASI RAMA Ka një plan të qartë dhe të padyshueshëm për shpërbërjen e kombit shqiptar në shtetin shqiptar. Ky plan ndiqet me konsistencë në shtatë...

FALSIFIKIMI I ZGJEDHJEVE NË MAQEDONI

  Abdulla Mehmeti   ARSYEJA E PESTË pse duhet të protestojmë në ditën e zgjedhjeve të parakohshme parlamentare në Maqedonia, më 11 dhjetor 2016, është FALSIFIKIMI I...

Thaçi është në pushtet jo pse don ai, por sepse kërkojnë ndërkombëtarët!

Shkruan: Urim SALIHU Menduh Thaci është në qeveri, jo sepse këtë e donte ai personalisht . Thaci s’mund të ishte në pushtet pa pëlqimin e...

Zgjohu. Thiri mendjes

Shpetim PollozhaniNë vend të Nekrologut për Almirin katërvjeçar të vrarë brutalisht në Kumanovë. Asgjë në botë nuk ndodh rastesisht. Çdo pasojë e ka një...

Almiri më tha

Urim SALIHU Almiri do jetojë më shumë se ne sepse nëse një ditë do triumfojë drejtësia, nëse do vijë ndonjëherë , atëherë ajo do ketë...

REPUBLIKA E MAQEDONISË DHE TROJET ETNIKE SHQIPTARE

Abdulla Mehmeti    Me krijimin e Republikës së Maqedonisë në vitin 1944, sidomos pas  pavarësimit si shtet i mëvetësishëm në vitin 1991, e deri më sot, e tërë strategjia  e aparatit shtetëror të saj ka qenë e orientuar në pengimin e zhvillimit normal të  popullit shqiptar, si përbërës kryesor i këtij shteti, e sidomos në mosnjohjen e  statusit juridik-kushtetues e politik, i cili sipas të drejtës ndërkombëtare u takon  popujve që përbëjnë shumicë të konsiderueshme në një shtet me përbërje të  përzier të popullsisë.   E drejta e natyrshme e popullit shqiptar për të qenë element konstituiv  (shtetformues) në këtë shtet, para së gjithash mbështetet, sipas të drejtës etnike  dhe historike, në autoktoninë, numrin e popullsisë dhe vazhdimësinë e  përpjekjeve për krijimin e këtij shteti, si dhe në fakte të tjera të  pakontestueshme.    Marrëveshja e Bukureshtit e mbylli çështjen maqedonase në Ballkan                 Me Marrëveshjen e Bukureshtit, të njohur si marrëveshje e paqes mes  palëve ndërluftuese në Luftën e Dytë Ballkanike, të nënshkruar më 10 gusht  1913, mes Serbisë, Malit të Zi, Rumanisë dhe Greqisë, në njërën anë, dhe  Bullgarisë në anën tjetër, territori gjeografik i njohur me emrin Maqedoni u nda  në atë mënyrë që, pjesën më të madhe të tij, përkatësisht pjesën e ashtuquajtur  Maqedonia e Egjeut, me sipërfaqe prej 34.356 km2 e morri Greqia, pjesën e  Maqedonisë së Vardarit, me sipërfaqe prej 25.342 km2, e morri Serbia, ndërsa   pjesa e quajtur Maqedonia e Pirinit, me sipërfaqe prej 6.798 km2  iu dha  Bullgarisë.   Duke pasur parasysh se pjesa më e madhe e territorit të njohur  historikisht me emrin Maqedoni, përkatësisht, pjesa e quajtur Maqedonia e  Egjeut, aktualisht është pjesë e territorit shtetëror të Republikës së Greqisë,  prandaj, ky shtet e ka ngritur kontestin mes dy shteteve fqinje për legjitimitetin e  përdorimit të emrit Maqedoni, i cili nuk ka gjetur ende zgjidhje, edhe përkundër  ndërmjetësimit ndërkombëtar në nivel të Kombeve të Bashkuara, që nga viti  1993 e deri më sot.   Në Republikën e Greqisë, njëri prej 13 rajoneve të saj, sipas ndarjes  territoriale të vitit 20111, e mban emrin Maqedoni.     Lëvizja kombëtare maqedonase kishte synim krijimin e autonomisë nën  Perandorinë Osmane kryesisht në Maqedoninë e Egjeut me kryeqytet  Selanikun . E tërë lëvizja e ashtuquajtur Rilindje kombëtare maqedonase dhe  përpjekjet për çlirim dhe bashkim kombëtar të sllavëve të Maqedonisë, goditjen  vdekjeprurëse e  ka marrë pikërisht me ndarjen e Maqedonisë në Konferencën e  Bukureshtit, sepse pjesa më vitale e këtij etniteti në formim e sipër u ngulfat  bashkë me pjesën më të madhe të saj, Maqedoninë e Egjeut, duke marrë parasysh  se, e gjithë kjo lëvizje autonominë e vet nën Perandorinë Osmane e shihte  kryesisht në këtë territor, duke pretenduar Selanikun si kryeqytet, ku edhe u  themelua organizata më e fuqishme nacionale e kësaj lëvizje, Organizata e  Brendshme Revolucionare Maqedonase, në vitin 1893.   Nga udhëheqësit e lëvizjes nacionale maqedonase nuk është pretenduar  asnjëherë krijimi i shtetit të tyre të ardhshëm në territorin ku më vonë u krijua    Republika e Maqedonisë, të cilën e realizoi lëvizja komuniste e sllavëve në  Ballkan, me përkrahjen e Internacionales komuniste, Kominternës.             Pjesën më e madhe të territorit ku u krijua Maqedonia si shtet e përbëjnë  trojet etnike shqiptare    Republika e sotme e Maqedonisë ka një sipërfaqe prej 25.713 km2, që  domethënë se, ky territor për nga sipërfaqja nuk ka ndryshuar nga sipërfaqja e  pjesës së ndarë, të quajtur Maqedonia e Vardarit, nga Marrëveshja e Bukureshtit  e deri më sot.   Në pjesën e njohur si Maqedonia e Vardarit, republika me emrin  Maqedoni arriti të formohet për herë të parë në kuadër të ish Federatës  Jugosllave (1944), ndërsa me shkatërrimin e kësaj federate, pas shpalljes së  pavarësisë së këtij vendi në vitin 1991, Republika e Maqedonisë mbeti po me atë  territor që kishte më parë, i cili nuk përbën më tepër se 1/3 e territorit të  përgjithshëm të Maqedonisë gjeografike.   Historikisht, territori gjeografik me emrin Maqedoni në asnjë periudhë  historike, para krijimit të ish Republikës Jugosllave të Maqedonisë, më 1944, nuk  ka përfshirë territore më sipër qytetit të e sotëm të Shtipit, në anën veriore.   Jo rastësisht, beteja më e madhe mes kryengritësve shqiptarë të  udhëhequr nga Dervish Cara me forcat e Perandorisë Osmane, u zhvillua afër  Katllanovës, aty ku mbrohej kufiri lindor i shtetit etnik shqiptar, të cilin  pretendonin ta krijojnë udhëheqësit e kësaj kryengritje, një nga më të mëdhatë  në historinë e popullit shqiptar në bazë të territorit që përfshiu ajo dhe të tokave  të çliruar me këtë kryengritje, gjatë viteve 1843-1844.   Manastiri, kryeqyteti i njërit nga katër Vilajetet autonome shqiptare nën  Perandorinë Osmane, djepi i Alfabetit të njësuar të gjuhës shqipe dhe vatra e  çetave të para kryengritëse për çlirimin e Shqipërisë dhe pavarësinë e saj; si dhe  Shkupi, kryeqyteti i dikurshëm i Dardanisë dhe kryeqyteti i Vilajetit më të madh  shqiptar, i cili disa herë u çlirua nga shqiptarët, nuk arriti t’u përballojë trusnive  të pushtuesve dhe terrorit në fillim të shekullit njëzetë dhe intrigave të fuqive të  mëdha, prandaj, nga qyteti më i madh shqiptar në gadishull mbeti sot e kësaj dite  vetëm simbol i shenjtë i krenarisë tonë kombëtare, por edhe arenë e betejave të  reja politike në të ardhmen.             Republika e sotme e Maqedonisë u krijua në territoret etnike shqiptare, të  cilat përfshijnë më tepër se gjysmën e territorit të këtij shteti, edhe atë: Fusha e  Shkupit, ku shtrihet qyteti i Shkupit dhe qyteti i Kumanovës me rrethinat e tyre;  Fusha e Pellagonisë, me qendër qytetin e Manastirit; Fusha e Pollogut, me qendër  qytetin e Tetovës; si dhe Fushëgropa e Ohrit, me qendër qytetin e Ohrit.  Sipas shtrirjes territoriale të Republikës së sotme të Maqedonisë në  pjesën më të madhe në trojet etnike shqiptare, numri i banorëve të këtij shteti  me përkatësi etnike shqiptare nuk është në përputhje me sipërfaqen e këtij  territori, edhe atë, për shkaqe të njohura dhe të panjohura.     Strategjia e zvogëlimit të numrit të shqiptarëve dhe tkurrja e territoreve  etnike të tyre     Faktorët që ndikuan në zvogëlimin e numrit të popullsisë shqiptare, në  krahasim me popullsinë tjetër joshqiptare në Republikën e Maqedonisë, janë:   1. Represioni i vazhdueshëm i pushtuesve serbë dhe bullgarë dhe  shpërngulja e shqiptarëve nga këto territore, sidomos gjatë luftërave ballkanike  dhe dy luftërave botërore;    2. Shpërngulja me dhunë e mbi 300 mijë shqiptarëve për në Turqi,  sidomos në gjysmën e dytë të shekullit XX;    3. Asimilimi i popullsisë shqiptare të besimit ortodoks dhe katolik;   4. Sjellja e dhjetëra mijë sllavëve të shpërngulur me dhunë në fund të  Luftës së Dytë Botërore nga terrori i shtetit grek, dhe ,,riatdhesimi” i tyre në  Maqedoni, kryesisht në vendbanimet me popullsi shqiptare, gjatë viteve të ’70-ta  dhe ’80-ta të shekullit të kaluar;  5. Tkurrja e vazhdueshme e trojeve etnike shqiptare, në pjesën veriore  dhe perëndimore të Maqedonisë, me strategji afatgjatë, gjatë gjysmës së dytë të  shekullit XX e deri në ditët e sotme, duke e shfrytëzuar me mjeshtëri heshtjen e  udhëheqësve politikë nga radhët e shqiptarëve në Maqedoni dhe të drejtuesve të  Republikës së Shqipërisë;  6. Boshatisja e rajonit të Mariovës, i cili përbën afër 10% të territorit të  përgjithshëm të Maqedonisë, por edhe nga disa rajoneve të tjera në lindje të  vendit, dhe vendosja e këtyre banorëve në qytetet me shumicë të popullsisë  shqiptare, sidomos në qytetet: Shkup, Manastir, Ohër, Tetovë, Kumanovë etj., me  qëllim të ndryshimit të strukturës etnike të popullsisë në dëm të shqiptarëve. Ky  proces është zhvilluar në mënyrë sistematike dhe me strategji të veçantë gjatë  disa dekadave të fundit, sidomos pas tërmetit të vitit 1963 dhe rindërtimit të  Shkupit me ndihma ndërkombëtare.   Këtë e dëshmon edhe dendësia e popullsisë sipas rajoneve të këtij shteti,  ku shihet qartë se në pjesët e boshatisura nga popullsia e zhvendosur në pjesë të  tjera të vendit, ajo është 0,7 banorë/km², siç është rajoni i Mariovës, kurse në  rajonet me shumicë të popullsisë shqiptare kjo dendësi arrin edhe mbi 850  banorë/km², siç është rajoni i Pollogut.   Ky diskriminim mes rajoneve nuk ekziston as në shtetet që përfshijnë  pjesë të shkretëtirës së Saharës, prandaj nuk duhet të tolerohet në shtetet që  pretendojnë ta quajnë veten demokratike, veçanërisht kur këtë e bëjnë me  motive politike primitive!        Disa parametra real tregojnë qartë se popullsia shqiptare përbën afër 40  % të numrit të përgjithshëm të popullsisë në Republikën e Maqedonisë. Mbase  kjo edhe duhet të jetë arsyeja kryesore pse nuk bëhet regjistrimi i popullsisë në  këtë shtet. Regjistrimi i fundit është realizuar në vitin 2002, i cili ka krijuar  dyshime të mëdha në rregullsinë e realizimit të këtij operacioni statistikor,  sidomos në lidhje me numrin e popullsisë shqiptare.   Duke marrë parasysh këto fakte, Republika e Maqedonisë nuk mund të  mbijetojë në asnjë rrethanë si shtet nacional vetëm i popullit maqedonas, por ai  duhet të jetë shtet nacional edhe i popullit shqiptar, i cili është autokton në këtë  territor, ka vazhdimësi në traditën e formimit të këtij shteti, përbën shumicë të  konsiderueshme dhe luan rol të rëndësishëm në stabilitetin e vendit dhe ruajtjen  e paqes dhe sigurisë në rajon.         (29.XII.2016)         

Pollozhani: Ulurimat e huliganëve, ulurima shtazësh

Veprimtari i çështjes kombëtare, Shpëtim Pollozhani ka reaguar nëpërmes një postimi në facebook për thirrjet naciste të huliganëve maqedonas, ditë më parë nga sheshi...

50 vjetori i vrasjes së Martin Luther King

Shkruan Dimal EMËRLLAHU Në gjysmën e dytë të shek. XX, në mbarë SHBA-në janë mbajtur tubime dhe demostrata nga më të ndryshme, në të cilën...

Vdesin trimat, vijnë matrapazët

Kështu shkatërrohet një komb!Lufton me shekuj, kryengritje mbas kryengritje, vdesin trimat, vijnë matrapazët.Lufton analfabetizmin, shkollon fëmijët, krijon intelektual, vin dikush shkatërron sistemin, intelektualët tjetërsohen...

Postimet e fundit