E ardhmja politike e Ziadin Sela gjithnjë e më shumë po shihet si një rrugë pa drejtim të qartë, e ndërtuar mbi vendime impulsive dhe inate politike, më shumë sesa mbi vizion dhe strategji afatgjate.
Sjellja e tij në skenën politike ka krijuar një profil të paqëndrueshëm, ku aleancat ndërtohen shpejt dhe prishen edhe më shpejt, duke lënë pas një histori të gjatë bashkëpunimesh të dështuara.
Nga bashkëpunimi me Alternativën, Lëvizjen BESA e deri tek afrimi i fundit me BDI-në, çdo cikël politik i Selës ka përfunduar me përçarje dhe zhgënjim. Kjo nuk është më rastësi, por një model i përsëritur që reflekton mungesë të kapacitetit për ndërtimin dhe mirëmbajtjen e koalicioneve funksionale. Një lider që nuk arrin të ruajë partneritetet, vështirë se mund të bindë për stabilitet politik në të ardhmen.
Ndarja e tij nga Menduh Thaçi dhe Partia Demokratike Shqiptare dikur u paraqit si një distancim nga praktikat e vjetra politike. Por ironia qëndron në faktin se shumë nga kritikat që ai i drejtonte Thaçit, qasja përjashtuese, vendimmarrja e centralizuar dhe konfliktet e vazhdueshme janë reflektuar më vonë edhe në vetë stilin e tij politik.
Për një pjesë të madhe të opinionit, Sela sot perceptohet si një kopje e zbehtë dhe e deformuar e asaj që dikur pretendonte ta luftonte.
Mungesa e kulturës elementare të bashkëpunimit brenda strukturave partiake ka prodhuar një tjetër problem serioz, largimin masiv të njerëzve që dikur e mbështetën. Figura që kontribuan në ngritjen e tij politike sot janë ose të heshtur, ose të distancuar. Kjo tregon një krizë të thellë të besimit dhe një izolim të brendshëm që e dobëson çdo strukturë politike.
Premtimi i dikurshëm i Selës, se edhe në kulmin e suksesit do të largohej pas dy mandatesh, sot duket i harruar. Përkundrazi, veprimet e tij tregojnë një tendencë për t’u kapur pas pushtetit, duke e dëmtuar edhe më tej kredibilitetin e tij publik.
Në këtë sfond të brishtë politik, shtohet edhe kontesti gjyqësor për vulat e subjektit “Aleanca për Shqiptarët”. Aktualisht, Sela është në pritje të vendimit të Gjykatës së Apelit në Gostivar, një proces që do të përcaktojë drejtimin e tij të mëtejmë politik. Edhe pse ka deklaruar se do ta respektojë vendimin, ai njëkohësisht ka lënë të hapur mundësinë për të vazhduar me subjektin e ri “Lidhja Shqiptare”, në rast të një epilogu negativ për të. Ky pozicionim tregon një fleksibilitet të tepruar politik, që për shumëkënd interpretohet si mungesë e një qëndrimi të qëndrueshëm.
Ndërkohë, përpjekjet për riorganizim të brendshëm dhe paralajmërimi për kongres në muajin maj vijnë në një moment kritik, ku sfida kryesore mbetet rikthimi i besimit dhe konsolidimi i strukturave, një detyrë që, duke parë historinë e deritanishme, nuk duket aspak e lehtë.
Në fund, problemi i Ziadin Sela nuk është vetëm në kundërshtarët politikë, por në modelin e tij të veprimit. Një politikë e udhëhequr nga emocioni dhe konfliktet, që në vend të ndërtimit, ka prodhuar vazhdimisht përçarje. Dhe në politikë, kjo zakonisht është receta më e sigurt për një të ardhme të pasigurt.
