Zgjedhjet lokale gjithmonë sjellin emocione të forta, premtime të mëdha dhe një mobilizim të jashtëzakonshëm të kandidatëve për të fituar besimin e qytetarëve. Por ajo që shpesh bie në sy është ndryshimi drastik i sjelljes së disa kandidatëve pasi humbin garën.
Gjatë fushatës, ata janë të pranishëm kudo: në lagje, në rrjete sociale, në çdo takim me qytetarë. Premtojnë zgjidhje për problemet më të vogla dhe më të mëdha, shfaqen si zëri i popullit dhe garantojnë se do të jenë pranë qytetarëve në çdo moment. Mirëpo, sapo përfundojnë zgjedhjet dhe rezultati nuk është në favor të tyre, shumë prej tyre zhduken nga skena publike.
Kjo ngre disa pyetje të rëndësishme: Pse kandidatët që humbin nuk vazhdojnë të jenë aktivë në komunitet? Pse qytetarët që i mbështetën ndihen të braktisur? Dhe pse zëri i tyre dëgjohet vetëm gjatë fushatës?
Një pjesë e përgjigjes lidhet me faktin se për disa kandidatë, politika është më shumë një garë për pushtet sesa një mision për shërbim publik. Humbja shihet si fundi i angazhimit, jo si një mundësi për të vazhduar punën në një formë tjetër. Në vend që të qëndrojnë pranë qytetarëve dhe të adresojnë problemet që vetë i kanë identifikuar gjatë fushatës, ata zgjedhin heshtjen.
Nga ana tjetër, kjo heshtje shpesh shërben edhe për të fshehur dështimet. Premtimet e pambajtura, mungesa e planeve konkrete dhe qasja sipërfaqësore dalin më qartë në pah pas zgjedhjeve. Duke u tërhequr nga vëmendja publike, kandidatët shmangin përballjen me këto realitete.
Megjithatë, qytetarët nuk duhet të harrojnë. Mbështetja e dhënë gjatë zgjedhjeve është një formë besimi që meriton respekt dhe vazhdimësi. Kandidatët që vërtet e shohin veten si përfaqësues të komunitetit duhet të mbeten aktivë, të organizojnë iniciativa, të kërkojnë llogari nga pushteti aktual dhe të dëshmojnë se angazhimi i tyre nuk ishte thjesht një strategji elektorale.
Në fund, politika nuk duhet të jetë një aktivitet sezonal. Qytetarët kanë nevojë për përfaqësim dhe zë gjatë gjithë kohës, jo vetëm në muajt e fushatës. Dhe pikërisht këtu matet serioziteti i një kandidati jo në fjalët e tij para zgjedhjeve, por në veprimet e tij pas tyre.
